It was me on that road…











{მარტი 6, 2007}   ნინიას

მან იცის….

იცის ვის ვწერ…….

მან ყველაფერი იცის…..

მაგრამ…..

შენ მე აკრძალულ მკვლელობით მომკალ… ვით აქაფებულ ზღვაში თოლია…
დიდხანს ველოდი საწადელ სიტყვებს, არ გაიმეტე აღმოჩნდი ძუნწი..
არ ვიცი ვისთვის გადაინახე, შენ იკნებ ახლაც ვიღაცას უცდი…

შენზე რას ვფიქრობ?? აბა რა გითხრა, შენ ყველაფერი რომა ხარ ჩემთვის: ადამიანი, სატრფო, მიჯნური, ყოვლის მძლეველი შენა ხარ ღმერთი….

კვლავ მტანჯავს შენი ხილვის სურვილი…. არ თქვა რომ ამის არ მაქვს უფლება, მე სიყვარულის თვით ღმერთი მწყალობს…. მოდის და შენზე მესაუბრება…..

როგორ მიყვარხარ? არ შემიძლია სიმართლე გითხრა აღწერა მისი, გამოთქმა – ჩემი ყველაფერის ძალმიძს და არც არაფრის დახატვა მიჭირს, მაგრამ სიყვარულს მე რომ განვიცდი, მე რითაც ვცოცხლობ, მე რითაც ვიწვი, როგორ აგიწერ….. მქონდეს იმედი ნეტავი რისი, როცა საკმარი არ მაქვს სიტყვები, არც მეხმარება აზრები სხვისი…

ღმერთს არ ვახსოვა დაბადებიდან, არ გამითენდა დღე ჯერ მზიანი…
ვერ ამიხსნია ნუთუ ამქვეყნად დარდისთვის ჩნდება ადამიანი….

მე შენ აღარსად არ გელოდები?? – მცდარი აზრია, მე გიცდი ხესთან, მე გიცდი ხევთან, მე გიცდი წყალთან, მე გიცდი ზღვასთან, მე გიცდი ყველგან და ეს ლოდინი სულაც არა მღლის, სულაც არ მტანჯავს….

მაგრამ ამაო ცდაა ყოველი, შენ ჩემზე ფიქრი სულ არ გაწუხებს, თუ არ ისურვე, შენ თუ არ გაწყობს, არავის ტრფობა არ შეგაწუხებს….

შეხედე, ჩემო, უკვე აცივდა… ხეებს ყვითელი ფოთლები სცვივა და ტირის….
ტირის მიწაზე წვიმა, წვიმასაც თავის ტკივილი სტკივა….

მალე, სულ მალე იქცევა ფიფქად, უსპეტაკეს და უწმინდეს მასად, მაგრამ უხეშად თუ შეეხებით, იგიც გაქრება ყველა ლამაზი ოცნების მსგავსად

ქაშვეთში ალბათ ჩაქრა სანთელი… მე ის ავანთე თერთმეტ საათზე…
იქ რა მინდოდა?? – ღმერთს შევეხვეწე: “უფალო ღმერთო, შენ გევედრები, გვაცოცხლე სულის გადარჩენამდე…. სანამდე კიდევ გვქენჯნის ნამუსი და გზა სავალი მოსჩანს შენამდე”….

სიზმარში გნახე, უფლის წინ იდექ, ცოდვებისაგან განაწამები…
მე მოვდიოდი, მე მოვდიოდი, მე მოვდიოდი შენსკენ წვალებით…
მინდოდა ჩემო, გადამერჩინა ღმერთის რისხვისგან შენი თვალები….

მე გაპატიებ, მე გაპატიებ და მერე ყველა შეგინდობს ვიცი… ხოლო ღმერთი თუ მაინც გაწყრება, მე დავბან ფეხებს ვით მაგდალენა და შევუმშრალებ ლამაზი თმებით…
ღმერთიც შეგინდობს, მეც გაპატიებ და მერე უფრო მშვიდად მოვკვდებით…
მე გაპატიებ, რადგან არ ვიცი რად ვარ ცოდვილთა ასე შემნდობი…
არ ვიცი წარსულ რატომ ვივიწყებ და ან მომავალს რატომ ვენდობი…

შენ კარგად მიცნობ, იცი არამაქვს მე ორგულობის დამღა და ნიჭი…
მიყვარდა, მიყვარს და მეყვარება ცისფერთვალება, ლამაზი ბიჭი….

ის მთვარის შუქი, შენსკენ მფრინავი, მე შევაჩერე ჩემი ხელებით…
სანამ შენ გნახავს, შენამდე მოვა, სულ ცოტას მაინც მოვეფერები…

მე სიყვარულში არ მქონდა ბედიი, არ ვიცი რატომ, ვისი ბრალია…
გამატიალა ტანჯვა-წვალებამ…. გულს არაფერი არ უხარია….

სარკეს ჩავყურებ და მეტირება… სახე სულ ცრემლებს დაუფარია…

ბედნიერებას მე აღარ ველი.. არ შეიძლება ლოდინი მისი…
ბედნიერება ჩემი შენ იყავ, სხვასთან ვერ გავხდი მე იმის ღირსი….
როცა მოვკვდები, შენ არ იფიქრო,
არ დამჭირდება სითბო მაგ ხელის….

მიცვალებულსაც პატრონი უნდა, მიცვალებულიც ვიღაცას ელის….

Advertisements


კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

et cetera
%d bloggers like this: